Moedeloos kijkt de vrouw (geinspireerd op “de oude boerin” Paula Modersohn-Becker) toe op de wederkerende cyclus van geweld op onschuldige kinderen. Tussen een kinderlijk (geinspireerd op de fotos van het aangespoelde syrisch peuterlijkje van Alan Kurdi) en een assamblage van radeloze vrouwen en kinderen in Gaza staat de Kindermoord (Cornelis Cornelis van Haarlem), een exacte kopie, net als de rauwe realiteit zelf. De engelen (Rubens) kondigen op hun bazuin de apocalyps aan, het einde van de wereld zoals wij die kennen, een einde van een wereld gestoeld op internationale gerechtsorde. De Vrouw overschouwd. Wat als vrouwen de goddelijke en wereldlijke macht hadden?
